Evenwicht

Mensen zeggen dat het went, je ermee om leert gaan, dat oefening kunst baart.
Dat laatste is waar.
Door vele herhalingen en steeds weer op nieuw proberen wandel je nu over de smalste richeltjes en de dunste koorden alsof het een stevig zandpad is. Je kunt rustig even stilstaan, sprongen maken, pirouettes draaien. Omdat je precies weet waar het zwaartepunt moet liggen om je evenwicht te bewaren.

Maar de afgrond blijft altijd, net zo diep, net zo gevaarlijk. Als je valt, val je te pletter. Er is geen gewenning die dat beter maakt, minder gevaarlijk, minder verwoestend. Geen oefening die zorgt dat je minder hard neerkomt. Niet op deze hoogte. En nooit nooit nooit is dat besef niet vooraan in je bewustzijn aanwezig. Ook al zijn de bewegingen die je maakt vertrouwd en heb je uitstekend leren compenseren voor misstappen. Ook al ken je het ritme waarmee de richels en koorden steeds van richting veranderen door en door. Toch is elke ademhaling nog steeds angst, een angst die elke keer opnieuw omarmd en beheerst moet worden als was het de allereerste keer. Omdat ze anders verlamt…

Lucht

Geluiden, geuren, herinneringen. Ze worden niet zozeer gedragen maar zijn er gewoon, overal. Om alles, in alles, door alles. Nu, toen, dan. Tijd, vorm, beweging heeft geen betekenis.

Er is een verlangen naar muziek uit de jaren waarin je volwassen identiteit vorm kreeg. Zware, ingewikkelde jaren waar je doorgaans liever niet teveel op terugkijkt. Ze zijn afgesloten, geen weg terug. Als een deel van het fundament opnieuw moet dan moet dat hier en nu, daar kan niet meer.
Maar het zijn ook de jaren waarin de laatste resten van het recht om iets te voelen dat echt van jezelf is werden weggerukt. Door de omstandigheden, door anderen, door jezelf. En er zijn zo veel reden waarom het van levensbelang is dat je die draad terugvindt en zorgvuldig oppakt.
Geluiden, geuren, wat in de lucht is brengt het water in beweging.

Opnieuw beginnen

Adem diep in, en helemaal uit, nog een keer in, en uit, in, uit… armen ontspannen naast je lichaam, helemaal ontspannen, van schouders tot laatste kootje van je middelvinger, nek, rug, buik, dijen, kuiten, alles ontspannen. Voel hoe je lichaam zichzelf draagt zonder spanning. Sluit je ogen. Niet dichtknijpen maar zachtjes sluiten. Word je bewust van je voeten die volledig op de grond rusten, breng vervolgens je volle gewicht naar achter zodat je alleen nog je hielen voelt. Verder naar achter, verder, nog verder, blijf ontspannen, laat alles helemaal los en verlies het contact met de grond onder je voeten.

Dit is geen teambuilding oefening, er is geen groep mensen achter je die je opvangt. Er is ook geen god om je te dragen.
Maar ook geen harde vloer.

Je valt.

Je zweeft.

Je spreidt je armen en vliegt…

Je bent een vogel
Duizend vliegende insecten
Miljoenen stofdeeltjes
Wolken
De lucht
Je bent het zonlicht, de duisternis, alles, alles, alles.
Alles….

Overal.

Hier.

Nu.