Wil je…

Als ik beloof hard te werken om de volledige verantwoordelijkheid te nemen voor alle stukjes die bij mij liggen, helemaal en zonder ja-maar, ook als ze pijnlijk, gênant of nog even onverteerbaar zijn. En als ik eerlijk mijn immense onmacht beken maar dat niet gebruik als excuus om ergens onder uit te komen.
Wil jij dan degene zijn, die ene, die geen misbruik maakt van mijn neiging om in lastige situaties waarin ik betrokken ben me alle moeilijkheden toe te eigenen. De verantwoordelijkheid, de schuld, de plicht om het op te lossen. Wil je niet gemakkelijk achteruit leunen in de comfortabele plek waar alles dat misloopt op een of andere manier aan mij ligt en waar je enkel grootmoedig over je hart hoeft te strijken, ook al ben ik degene die je die ruimte geeft. Want zie je, ook dat is mijn onmacht. Ik ben zo ontzettend klein en waardeloos en soms daardoor zo heel heel heel erg alleen en de enige manier waarop ik mezelf een beetje bestaansrecht toeken, af en toe een beetje mee mag doen, is door alles te tillen dat anderen niet willen of kunnen dragen. Ongeacht of ik dat wel kan. Ongeacht of wat voor mijzelf belangrijk is daardoor ergens ver achter blijft slingeren…

Voelen

Goed opgeborgen in een groot, zacht, warm lijf.
Maar niet gevangen.
Lange tijd zaten ze verstopt en en wel gevangen maar vandaag en morgen en de rest van ons bestaan zijn ze gewoon veilig, comfortabel. Zolang het lichaam groot en zacht is hebben ze de ruimte, is het niet erg dat ze stekelig zijn, bijten of slaan, dat ze soms zuur zijn en bitter, vaak leeg en wanhopig. Het is goed. Het is niet zoals het hoort maar het is goed. Ontspannen, rechte rug, diep ademhalen, ze zijn er en ze hoeven niet naar buiten. Naar buiten doet alleen maar pijn en van pijn is er al zo veel.
En als ik maar in mijn vriendelijke glimlach blijf geloven valt het ontbreken van levensvreugde eigenlijk niet eens op….

Koel

Jouw koele hand als begroeting terloops tegen de naakte huid van mijn hals gelegd als je net thuis komt en ik in de keuken sta is het belangrijkste antwoord op vragen die ik niet eens kan formuleren. Veel meer dan twee stevige warme armen om me heen geeft die koelte mij grond onder de voeten, een bescheiden thuis in een wereld waar ik nooit helemaal thuis zal horen.

Slijtage

Soms raak ik een beetje extra verstrikt in mezelf, het leven, alles.
Wat overblijft zijn de werkelijk wezenlijke vragen zoals: waarom vallen er steeds gaten in de bovenkant van mijn sokken en blijven de zolen heel terwijl ik toch de hele tijd op sokken door het huis loop?

Afzonderlijk

Regen, zon, regenbogen. Glimlachende voorbijgangers, flarden van gesprekjes onderweg. Verkleurende bladeren, fietstochtjes tegen de wind in, paddestoelen. Gedeelde smart, gedeelde vreugde, kleine geschenken en grote gebaren… de wereld is zo onnoemelijk, onbegrijpelijk, allemachtig, hartverscheurend, grenzeloos mooi.  Alles. Iedereen.

Ik hoor hier niet thuis…

Brief I

Lieve,

Als ik dan toch mijn monologen in de grote leegte die internet heet hervat dan is het ook hoog tijd dat ik jou weer eens schrijf. Al weet ik op het moment niet echt goed wat ik je zou willen vertellen. Er is al zo veel gezegd, en misschien is dit de keerzijde van onbeantwoorde brieven; ik blijf in mijn eigen cirkeltje ronddraaien. Maar ik houd van de dromerige melancholie die herinneringen aan jou losmaken, die mis ik in mijn dagelijks leven. Tegenwoordig is pijn gewoon pijn, verdriet gewoon verdriet, hard en scherp en peilloos diep. Tegelijkertijd verwoestender dan ooit, en eindeloos veel makkelijker om doorheen te leven. Ik ben rustig, vaak tamelijk tevreden en me op hetzelfde moment intens bewust van hoe ontroostbaar ongelukkig ik altijd ben.
Een kleine twee jaar geleden vond ik dat leven steeds makkelijker werd, naarmate ik ouder wordt. Dingen maken niet meer zo veel uit. Ik heb meer van mezelf leren accepteren. Inmiddels moet ik daar een paar kleine aantekeningen bij maken. Niet alles wordt makkelijker. Er is iets, reserves, een soort weerbaarheid die langzaam wegslijt. Het vermogen om de pijn te romantiseren verdwijnt en alhoewel dat klinkt als iets goeds maak ik me zo af en toe zorgen. Hoe lang tot ik bezwijk? Ik ontdek de laatste tijd steeds meer onherstelbare gaten in mijn eigen weerbaarheid, zoals eerder geschreven; verdriet is gewoon verdriet. Ik kan het geen zin, doel of oorzaak meer geven. Geen mooi verhaal.
Ik mis het verhaal.
Jij bent onlosmakelijk verbonden met de hoogtijdagen van mijn vermogen tot dat verhaal. Soms wil ik gewoon een beetje met je praten om een vleugje van dat gevoel, die veerkracht opnieuw te beleven. Maar je bent er niet.

Lieve J. het ga je goed.

L.

Alle begin is moeilijk

Ik dacht dat ik wel weer behoefte had om zo nu en dan iets hier te schrijven. Nooit heb ik echt helemaal begrepen waarom ik dat überhaupt zou willen, om de aandacht is het me niet echt te doen, maar dat terzijde. Dus ik regelde wat dns gedoe, liet de man in mijn leven een stukje webserver reserveren en installeerde het vertrouwde cms. En zie hier.
Terwijl ik mijn eerste verhaaltje zat te tikken werd me opnieuw duidelijk waarom ik eigenlijk ook alweer gestopt was. Ik heb niets te vertellen, wat ik wil vertellen is voor niemand van wezenlijk belang en ik kan ook niet echt schrijven. Maar om er na al die moeite nou weer meteen de brui aan te geven is ook weer zo wat. Dus tja, dit dus, hier. We zien wel waar het terecht komt. Het eerste stukje tekst is in ieder geval alweer veelbelovend.