Brief I

Lieve,

Als ik dan toch mijn monologen in de grote leegte die internet heet hervat dan is het ook hoog tijd dat ik jou weer eens schrijf. Al weet ik op het moment niet echt goed wat ik je zou willen vertellen. Er is al zo veel gezegd, en misschien is dit de keerzijde van onbeantwoorde brieven; ik blijf in mijn eigen cirkeltje ronddraaien. Maar ik houd van de dromerige melancholie die herinneringen aan jou losmaken, die mis ik in mijn dagelijks leven. Tegenwoordig is pijn gewoon pijn, verdriet gewoon verdriet, hard en scherp en peilloos diep. Tegelijkertijd verwoestender dan ooit, en eindeloos veel makkelijker om doorheen te leven. Ik ben rustig, vaak tamelijk tevreden en me op hetzelfde moment intens bewust van hoe ontroostbaar ongelukkig ik altijd ben.
Een kleine twee jaar geleden vond ik dat leven steeds makkelijker werd, naarmate ik ouder wordt. Dingen maken niet meer zo veel uit. Ik heb meer van mezelf leren accepteren. Inmiddels moet ik daar een paar kleine aantekeningen bij maken. Niet alles wordt makkelijker. Er is iets, reserves, een soort weerbaarheid die langzaam wegslijt. Het vermogen om de pijn te romantiseren verdwijnt en alhoewel dat klinkt als iets goeds maak ik me zo af en toe zorgen. Hoe lang tot ik bezwijk? Ik ontdek de laatste tijd steeds meer onherstelbare gaten in mijn eigen weerbaarheid, zoals eerder geschreven; verdriet is gewoon verdriet. Ik kan het geen zin, doel of oorzaak meer geven. Geen mooi verhaal.
Ik mis het verhaal.
Jij bent onlosmakelijk verbonden met de hoogtijdagen van mijn vermogen tot dat verhaal. Soms wil ik gewoon een beetje met je praten om een vleugje van dat gevoel, die veerkracht opnieuw te beleven. Maar je bent er niet.

Lieve J. het ga je goed.

L.

Alle begin is moeilijk

Ik dacht dat ik wel weer behoefte had om zo nu en dan iets hier te schrijven. Nooit heb ik echt helemaal begrepen waarom ik dat überhaupt zou willen, om de aandacht is het me niet echt te doen, maar dat terzijde. Dus ik regelde wat dns gedoe, liet de man in mijn leven een stukje webserver reserveren en installeerde het vertrouwde cms. En zie hier.
Terwijl ik mijn eerste verhaaltje zat te tikken werd me opnieuw duidelijk waarom ik eigenlijk ook alweer gestopt was. Ik heb niets te vertellen, wat ik wil vertellen is voor niemand van wezenlijk belang en ik kan ook niet echt schrijven. Maar om er na al die moeite nou weer meteen de brui aan te geven is ook weer zo wat. Dus tja, dit dus, hier. We zien wel waar het terecht komt. Het eerste stukje tekst is in ieder geval alweer veelbelovend.