Monthly Archives: January 2017

Verstand

Je raakt vaak snel verstrikt in allerlei gedachten. Het is niet eens een clichématig vluchten in ratio maar er zijn er zo veel. Gedachten. En ze zijn vaak lang en complex waardoor je er eindeloos mee bezig bent. En ze zijn benoembaar. Voor de buitenwereld, maar niet in de laatste plaats voor jezelf. Benoembare zaken eisen snel alle aandacht op…
Wat je voelt is soms woest, soms stil, soms chaos, soms zorgvuldig geordend, heel soms schitterend, stralend, licht, vaker loodzwaar en grauw. Wat het altijd is, is diep, peilloos, en reusachtig groot. En het heeft nooit echt een vorm. Als je echt voelt, volledig voelt, ook de stralende dingen, beland je altijd in een inktzwarte duisternis. Er is geen bodem, je kunt altijd dieper en tot nu toe is dieper altijd donkerder, stroperig, steeds moeilijker om te blijven bewegen. Misschien komt er letterlijk geen eind aan. Misschien is er een keiharde kern van helemaal niets. Of er blijkt licht te zijn. Tot nu toe is dieper de enige optie…

Evenwicht

Mensen zeggen dat het went, je ermee om leert gaan, dat oefening kunst baart.
Dat laatste is waar.
Door vele herhalingen en steeds weer opnieuw proberen wandel je nu over de smalste richeltjes en de dunste koorden alsof het een stevig zandpad is. Je kunt rustig even stilstaan, sprongen maken, pirouettes draaien. Omdat je precies weet waar het zwaartepunt moet liggen om je evenwicht te bewaren.

Maar de afgrond blijft altijd, net zo diep, net zo gevaarlijk. Als je valt, val je te pletter. Er is geen gewenning die dat beter maakt, minder gevaarlijk, minder verwoestend. Geen oefening die zorgt dat je minder hard neerkomt. Niet op deze hoogte. En nooit nooit nooit is dat besef niet vooraan in je bewustzijn aanwezig. Ook al zijn de bewegingen die je maakt vertrouwd en heb je uitstekend leren compenseren voor misstappen. Ook al ken je het ritme waarmee de richels en koorden steeds van richting veranderen door en door. Toch is elke ademhaling nog steeds angst, een angst die elke keer opnieuw omarmd en beheerst moet worden als was het de allereerste keer. Omdat ze anders verlamt…

Lucht

Geluiden, geuren, herinneringen. Ze worden niet zozeer gedragen maar zijn er gewoon, overal. Om alles, in alles, door alles. Nu, toen, dan. Tijd, vorm, beweging heeft geen betekenis.

Er is een verlangen naar muziek uit de jaren waarin je volwassen identiteit vorm kreeg. Zware, ingewikkelde jaren waar je doorgaans liever niet teveel op terugkijkt. Ze zijn afgesloten, geen weg terug. Als een deel van het fundament opnieuw moet dan moet dat hier en nu, daar kan niet meer.
Maar het zijn ook de jaren waarin de laatste resten van het recht om iets te voelen dat echt van jezelf is werden weggerukt. Door de omstandigheden, door anderen, door jezelf. En er zijn zo veel reden waarom het van levensbelang is dat je die draad terugvindt en zorgvuldig oppakt.
Geluiden, geuren, wat in de lucht is brengt het water in beweging.