Monthly Archives: February 2017

Hands, be still

Aarde

Je zoekt en zoekt en zoekt in de koude natte grond, in het hete zand, tussen het gras, onder stenen.
Overal zoek je naar het anker, de plek waar je kunt staan, mag staan. Het recht om te zijn, te voelen, te denken. Een standpunt. Bewegingsruimte.
En als je vingers besmeurd zijn, verbrand, tot bloedens toe opengehaald. Dan ga je maar gewoon rechtop staan waar je nu eenmaal bent. Omdat ze zeggen dat dat de manier is. Omdat je geen keus meer hebt. Het gaat, regen spoelt het vuil weg, bijna kun je ademhalen, je durft een paar stappen links, rechts, achter, voor… Maar dan is er altijd iets, juist op het moment dat de plek eigen begint te worden, iets dat op hoge poten komt verkondigen dat je daar niet hoort ‘zoek je eigen plek maar’ roept het.
Dus je gaat op je knieën en begint met je nog net niet helemaal geheelde handen opnieuw.

Waar je handen woelen ontkiemt, groeit en bloeit er van alles. Soms kijk je vol bewondering omhoog. Dankbaar voor schoonheid. Maar de aarde heeft nog geen plek geboden waar je lang genoeg kunt blijven om zelf te bloeien. En je zoekt al best lang…