Monthly Archives: January 2018

Water

Nergens ben je meer op je plek dan hier. Drijvend – soms – maar meestal eindeloos zinken. Dieper, dieper, dieper. Als je longen niet om lucht riepen kwam je waarschijnlijk nooit meer boven. Het is donker, zeker, en hoe dieper je gaat hoe tastbaarder de duisternis. Maar die duisternis is niet onvriendelijk. Ze omhult en koestert. Zo zonder licht om definieerbare vormen en kleuren waar te nemen, steeds meer teruggeworpen op je tastzin wordt alles beweging, Tussen woest en stil, koud en warm, hard en zacht. Terwijl het moeiteloos om alles heen vloeit slijten ongemerkt de scherpe hoeken af. Zonder strijd, zonder te breken of te schuren.
Alleen maar tijd.

Goodbye Hello

Ik deed moeilijke dingen, héle moeilijke dingen. Obstakels overwinnen In Het Groot dingen.
En het was helemaal niet bevrijdend, of lonend. Uiteindelijk deed ik gewoon een ding, had er niet echt plezier van en als ik het opnieuw moest doen zijn de obstakels opnieuw net zo groot, net zo aanwezig. Misschien wel groter.
Niets echt overwonnen, mezelf alleen maar keihard over mijn eigen grenzen geforceerd om maar door dat deurtje te kunnen. Dat staat mooi, klinkt goed. Lijkt een hele prestatie. Doorzetten, volhouden, je over zaken heen zetten.
Ik ben goed in volhouden.
En misschien heb ik die oefening wel even genoeg gedaan. Overdreven. Als de reden om vol te houden eigenlijk vooral de verlammende angst is om teleur te stellen. Als het hoofddoel van doorzetten is de schijn die je probeert op te houden voldoende substantie te geven om geloofwaardig te zijn.
Misschien is het een veel grotere prestatie om met volle overtuiging toe te geven dat het obstakel te groot is. Dat ik er nu niet langs kom. Niet zonder hulp, niet met hulp. Gewoon even niet. Volledig omarmen, niet toch een beetje op de achtergrond blijven volhouden en doorzetten.
Het valt allicht te proberen.

Onderweg naar een leven waar niet elke beweging zich presenteert als een onmogelijke opgave.