Water

Nergens ben je meer op je plek dan hier. Drijvend – soms – maar meestal eindeloos zinken. Dieper, dieper, dieper. Als je longen niet om lucht riepen kwam je waarschijnlijk nooit meer boven. Het is donker, zeker, en hoe dieper je gaat hoe tastbaarder de duisternis. Maar die duisternis is niet onvriendelijk. Ze omhult en koestert. Zo zonder licht om definieerbare vormen en kleuren waar te nemen, steeds meer teruggeworpen op je tastzin wordt alles beweging, Tussen woest en stil, koud en warm, hard en zacht. Terwijl het moeiteloos om alles heen vloeit slijten ongemerkt de scherpe hoeken af. Zonder strijd, zonder te breken of te schuren.
Alleen maar tijd.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *